Mijn naam is Kathleen. Ik ben contentcreator en socialmediamanager. Ik woon in Antwerpen, België, met mijn man en onze twee teckels. Eigenlijk draait alles in ons leven om die twee.

Onze dag begint altijd met knuffels, wat speeltijd en een wandeling buiten. Terwijl de teckels daarna hun ochtendslaapje doen, werk ik aan mijn opdrachten. ’s Middags is het weer speeltijd: meestal fietsen we naar een park of de stad in om hun favoriete plekjes te bezoeken.

Ik wil vooral dat verplaatsen goed aanvoelt. Het moet me geen energie kosten; het moet me juist energie geven. Betrouwbaar, soepel en stressvrij.

In 2020, tijdens de coronaperiode, werd ik ziek en had ik veel paniekaanvallen. De auto was mijn grootste vijand. Ik verstijfde al bij de gedachte dat ik in het verkeer moest rijden.

Ik deed alles met de fiets, en Jerom (die toen nog een pup was) zat in het mandje aan de voorkant van mijn fiets. Maar hij werd steeds groter en uiteindelijk paste hij er niet meer in. We kochten onze eerste bakfiets en ik voelde meteen een herwonnen gevoel van vrijheid. Het was geweldig.

Nu zijn de paniekaanvallen verdwenen en kan ik weer zonder problemen auto rijden. Maar de regel bleef hetzelfde: zo weinig mogelijk. We doen bijna alles te voet of met de fiets, ook langere afstanden, ook in de regen, ook als het waait. Ik word liever tien keer nat dan in de file te staan.

Ik krijg veel stress van hoe onvoorspelbaar het is om met de auto de stad in te rijden. Het verkeer is onvoorspelbaar, ik heb een hekel aan files en ik vind het echt niet fijn om te laat aan te komen. Dat zijn allemaal problemen die ik niet heb als ik op de fiets ga. Zelfs als het wat drukker is, voelt het nog steeds goed: je bent buiten, je bent in beweging en je voelt je vrij.

Toen we de Tarran net hadden, was ik echt onder de indruk van alle functies en technische innovaties. Het voelde zo goed. Ik vergeleek het vaak met de opties die je in een auto hebt, alsof het mijn auto op twee wielen was.

Maar hoe meer ik erop reed, hoe meer ik me realiseerde dat die functies echt invloed hebben op hoe veilig ik me voel. De camera’s - die natuurlijk geweldig zijn voor een contentmaker - zijn in feite mijn achteruitkijkspiegel. Ik kan zien wat er achter me gebeurt zonder dat ik me hoef om te draaien. Het is ook heel handig wanneer de kinderen van mijn zus achter me meerijden als ik ze naar school breng: ik kan ze goed in de gaten houden.

Met mijn vorige bakfiets durfde ik hem in de stad niet echt “alleen” achter te laten. Ik was altijd bang dat hij gestolen zou worden. De Tarran heeft een zeer sterk antidiefstalsysteem, en dat geeft me enorm veel gemoedsrust.

Waar ik de bakfiets vroeger veel minder mee de stad in nam, of hem altijd ergens parkeerde waar ik hem in het oog kon houden, ben ik nu veel meer ontspannen. Ik kan hem met een gerust hart achterlaten.

Met onze vorige bakfiets probeerden we ook altijd straten zonder kasseien te kiezen. Geloof me: dat is in Antwerpen niet gemakkelijk. De vering van onze eerste bakfiets was verschrikkelijk. En voor teckels — met hun kwetsbare rug — was dat echt niet goed. Met de Tarran, die een fenomenale vering heeft, is die hele puzzel weg. We rijden nu ook over kasseistraten, zonder er twee keer over na te denken.

Onze vorige bakfiets werd te klein toen we onze tweede teckel kregen. Ze zaten niet meer comfortabel, en dat is, naast veiligheid, voor mij een topprioriteit.

Beide honden kunnen zonder problemen mee in de Tarran, en ze zitten comfortabel. Ze zijn ook heel gemakkelijk vast te zetten dankzij de speciale haak in het opbergvak. Bij de vorige bakfiets was dat altijd een beetje knutselen en gepruts.

Mijn man heeft ook een bakfiets, en de oude staat nog in de garage. Maar als we naar de 3 fietsen toelopen, gaat Jerom automatisch elke keer rechtstreeks naar de Tarran. Dat zegt mij alles: Jerom rijdt duidelijk het liefst in de Tarran.

Eerlijk gezegd denken we er niet eens meer over na: auto of fiets? We maken die keuze niet meer bewust, want het is bijna automatisch altijd de fiets. Het is alsof die vraag uit ons hoofd is verdwenen.

Ik heb ontdekt hoeveel waardevolle tijd er zit in iets zo eenvoudigs als samen fietsen. Geen stress, geen files, niet zoeken naar een parkeerplek... gewoon buiten zijn met mijn teckels. Het maakt “van A naar B gaan” tot een klein momentje op de dag waar ik echt naar uitkijk.